Alleen op de pensioenwereld

Je kunt deel uit maken van een enorme groep mensen en je toch alleen voelen. Die ervaring krijg ik als ik de pet van pensioenconsument op zet. Gelukkig heb ik er meerdere dus ik ben niet altijd Remi.

Ik zal het uitleggen. Als gewoon burger weet ik me voortdurend bestookt met allerlei onheilsberichten over ons  zo geprezen pensioenstelsel, nog niet zo lang geleden het beste ter wereld. Maar in het verloop van de laatste crisis is er de klad in gekomen. Ons pensioenstelsel bleek niet bestand tegen de grillen van de almachtige financiële markten. De op zichzelf enorme vermogens van pensioenfondsen zouden onvoldoende zijn om aan de toekomstige uitkeringsverplichtingen te voldoen. En of de vergrijzing an sich nog niet genoeg is, leven onze ouderen ook nog eens langer. Ergo: er moet aan steeds meer mensen steeds langer worden uitgekeerd. Dat kan zelfs een gespekt bruintje niet trekken.

De noodzakelijke maatregelen zijn bekend: het garantiepensioen is afgeschaft, de pensioenopbouw wordt verlaagd, de pensioenleeftijd is verhoogd en zal naarmate we steeds ouder worden nog verder omhoog gaan. Dat is leuk voor vermogensbeheerders van pensioenfondsen; zij kunnen het opgepotte pensioengeld een of twee jaar langer laten renderen. Als zij hun werk goed doen groeit het vermogen lekker verder.  Daarmee nemen de buffers van pensioenfondsen toe en dat is nou juist wat toezichthouder De Nederlandsche Bank graag wil.

Maar dan het individu. Zonder dat het direct en hard wordt uitgesproken is de boodschap duidelijk. Van ons wordt verwacht dat we zelf voor ons pensioen gaan bijsparen of beleggen. Wie dat niet doet en zijn kop in het zand steekt, loopt een aanzienlijk risico op een karige oude dag. Gevolg: ouderen die bij hun kinderen moeten aankloppen en/of massaal bijklussende zeventigers. Niet bepaald het beeld dat past bij een ontwikkelde beschaving.

Wie dit scenario voor zich ziet zou denken dat overheid en financiële sector de handen in een slaan in een poging de financieel onbewuste burger op weg te helpen. Niets is minder waar. Helaas houdt de communicatie op bij het waarschuwende vingertje. Niemand die ons op een laagdrempelige manier wegwijs maakt in het doolhof van de financiële producten. Wie aan de slag wil met zijn pensioen moet dat zelf maar uitzoeken.

Daar sta je dan in de nieuwe realiteit. Alweer een confrontatie met de afkalvende verzorgingsgedachte. Of horen we hier de verwende generatie die weigert mee te gaan met de niet te stoppen trend naar de oprukkende individuele verantwoordelijkheid? Nou nee, ik kan niet van mezelf zeggen dat ik wereldvreemd ben. Maar toch, op een of andere manier voel ik me in de steek gelaten. Het is net als een kind dat te lang overbeschermd is geweest. Totdat het 18 is en de ouders het onvoorbereid de wijde wereld in sturen.   

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

Blogfoto paul van hulsen

Paul van Hulsen is freelance journalist. In 2007 heeft hij uit fascinatie voor 'pensioen' de website www.pensioenpower.nl opgericht.

Disclaimer

Contact

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Adverteren